Ωραιοζήλη Καραγιαννίδου: «Είναι ευλογία να συνεργάζεσαι με παιδιά»
Αύγουστος 4, 2017

ΜΕ ΑΓΑΠΗ…, ΓΚΟΛΦΩ

«ΜΕ ΑΓΑΠΗ… ΓΚΟΛΦΩ» από τη Νεανική Σκηνή

του Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα

 

Για μία τελευταία παράσταση

Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου

Πέτρινο Θέατρο, Καλέτζι

 

Σε συνέχεια της μεγάλης επιτυχίας της παρωδίας μετά μουσικής «Με αγάπη… Γκόλφω» που παρουσίασε η Νεανική Σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα στα τέλη Ιουλίου, η Γκόλφω μας ετοιμάζεται για την τελευταία της παράσταση για αυτό το καλοκαίρι.

Το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου, η Νεανική μας Σκηνή θα παρουσιάσει στο Πέτρινο Θέατρο Καλετζίου την δική της Γκόλφω όπως την είδε αυτή, δηλαδή από την μεριά της παρωδίας και μάλιστα της παρωδίας μετά μουσικής. Όχι για να την κοροϊδέψει, αλλά για να αναδείξει τις κοινωνικές καταστάσεις, τις σχέσεις και τα αισθήματα από την κωμική τους πλευρά. Γιατί, ίσως, εκεί να κρύβονται αλήθειες….

Κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες της Πελαγίας Αγγελίδου, η ομάδα της Νεανικής Σκηνής μελέτησε και δούλεψε καθόλη την διάρκεια της χρονιάς πάνω στο κείμενο του Σπύρου Περεσιάδη το οποίο και διασκεύασε για τις ανάγκες της παράστασης η ίδια η σκηνοθέτιδα.

Τους στίχους των τραγουδιών της παράστασης υπογράφει η Νανά Νικολάου, τις μουσικές ενορχηστρώσεις ο Αντώνης Δελαπόρτας, τα κοστούμια η Σύλια Δεμίρη, τα σκηνικά η Πελαγία Αγγελίδου, τις χορογραφίες η Βούλα Σταμπέλου και τους φωτισμούς η Μελίνα Μασχα.

 

Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2016

Πέτρινο Θέατρο, Καλέτζι

Ώρα έναρξης: 21:00

Τιμή εισιτηρίου: 3 €

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Διασκευή- Σκηνοθεσία: ΠΕΛΑΓΙΑ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ

Στίχοι τραγουδιών: ΝΑΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Κοστούμια: ΣΥΛΙΑ ΔΕΜΙΡΗ

Σκηνικά: ΠΕΛΑΓΙΑ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ

Χορογραφίες: ΒΟΥΛΑ ΣΤΑΜΠΕΛΟΥ

Μουσικές ενορχηστρώσεις: ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΕΛΑΠΟΡΤΑΣ

Φωτισμοί: ΜΕΛΙΝΑ ΜΑΣΧΑ

Ηχογράφηση: studio “ Genesis”

Ειδικές κατασκευές: ΝΙΚΟΣ ΒΑΣΑΛΟΣ

Φωτογραφίες: ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΑΛΟΣ

 

ΠΑΙΖΟΥΝ: Ηλίας Αναματερός, Νίκος Βασάλος, Μπάμπης Βασάλος, Βούλα Σταμπέλου, Ελένη Τριανταφύλλου, Δημήτρης Μίχας, Αντώνης Τριανταφύλλου, Κωνσταντίνα Μαθιουδάκη, Αλεξάντρα Φάκα, Μιχάλης Ζούρος, Στρατής Χατζησταματίου, Μελίνα Γλωσσιώτη, Βούλα Κορδερά, Ζέτα Παπανδρέου, Σόφη Σπανού, Αγγελική Καρταμολέγκου, Ρέα Τσάπα, Μαρία Βούρου & ο Βασίλης Σπυρόπουλος.

Για περισσότερες πληροφορίες:

 

Facebook Page: https://www.facebook.com/DimotikoTheatroMarathona/

Για το έργο έγραψε η πρόεδρος κυρία Α. Χ Ρίζου

“Αν έχει κάτι ένα έθνος, πρέπει νάχει και το φιλότιμο και την θέληση να τα παρουσιάσει αυτά τα δικά του με αξιοπρέπεια. Τα ιδιαίτερά του αυτά είναι ο νους και η καρδιά του λαού του, όπως τα δείχνει αβίαστα και φυσικά με τη γλώσσα του, τη μουσική του, την ποίησή του, τα έθιμά του” γράφει ο  Φώτης Φωτιάδης, εισηγητής του εκπαιδευτικού δημοτικισμού. Και η “Γκόλφω”, όσο και να μη το θέλουμε, είναι απ’ αυτά τα δικά μας. Γράφτηκε το 1893, εποχή μεγάλων αναζητήσεων και της λαμπρής γενιάς του 1880. Αυτής που μορφοποιεί τα στοιχεία του λόγου και του πνεύματος, όσα ήταν ακόμη διάχυτα στα προηγούμενα χρόνια. Το φαινόμενο παρουσιάζει, φυσικά, απόλυτη αντιστοιχία με τις κοινωνικές εξελίξεις και εκφράζει μια καινούργια ελληνική εξόρμηση. Ένας νέος διαφωτισμός αρχίζει, με ηγετική προσωπικότητα τον Ψυχάρη και πλάστη τον Παλαμά, που δένει με την παράδοση και την αναεώνει. Γύρω του ενώνονται τα νέα κινήματα της ελληνικής ψυχής. Γιατί είναι η εποχή, που το νεόκοπο ελληνικό κράτος προσπαθεί να βρει το βηματισμό του μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Να μοιάσει στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά και να κατασταλάξει στη δική του εθνική ταυτότητα.  Και αυτή δεν μπορεί να την αναζητήσει, παρά στην ελληνική ύπαιθρο.

Εκεί, όπου η ζωή είναι αυθεντική, γνήσια. Και είναι τότε που αναπτύσσεται και ακμάζει το ηθογραφικό διήγημα με έντονη την επίδραση του Νατουραλισμού, λογοτεχνικό ρεύμα που έρχεται από τη Γαλλία. Η στροφή αυτή προς την ελληνική ύπαιθρο, με την απεικόνιση ηθών και εθίμων, είχε σαν αποτέλεσμα να συνδεθεί η λογοτεχνία με τη λαϊκή ψυχή. Αυτό, παράλληλα με την ανάπτυξη της Λαογραφίας, που έδωσε πλούσιο υλικό για εκμετάλλευση, συντέλεσε ώστε να αναπτυχθεί εθνική πεζογραφία, συμπεριλαμβανομένων και των άλλων λογοτεχνικών ειδών, απαλλαγμένη από τη δουλική μίμηση ξένων προτύπων. Είναι οι απαρχές του Νέου Ελληνισμού. Σκηνές από στεριά, θάλασσα, βουνό, πεδιάδα, μέσα στις οποίες ζουν και αγωνίζονται ανθρώπινοι χαρακτήρες. Άλλοι ακμάζουν, άλλοι παραμένουν στη σκιά των πρώτων προσπαθώντας να ξεπεράσουν τη μοίρα τους.

 

Συνδεδεμένη με όλο αυτό το κλίμα η “Γκόλφω” του Περεσιάδη ανήκει στο καινούργιο για την Ελλάδα είδος, το κωμειδύλλιο, του οποίου η αρχή τοποθετείται αυτά τα χρόνια. Μουσικές κωμωδίες με ηθογραφικό περιεχόμενο. Είναι μια έξοχη, καθαρή ποίηση, σαν δημοτικό τραγούδι. Σκιαγραφεί μια εξιδανικευμένη εικόνα της ελληνικής υπαίθρου στα τέλη του 19ου αιώνα. Μια κοινωνία με κοινή καταγωγή, σαν κάτι παλιές οικογενειακές φωτογραφίες στο χωριό από ένα γλέντι ή από ένα πανηγύρι, όλοι μαζί μέσα σε ένα τοπίο. Θεωρήσαμε χρέος μας, ως φορείς που παράγουν πολιτισμό στον τόπο, να σταθούμε με τη Νεανική μας Σκηνή στα δικά μας, με αυτή την αξιοπρέπεια που μας προτρέπει ο Φωτιάδης. Γιατί έχουμε να κάνουμε αφενός με νέους, τους οποίους πρέπει να μυούμε στην παράδοσή μας, με τρόπο όχι ακαδημαϊκό, που ενδεχομένως να είναι και αποτρεπτικός, αλλά με χιούμορ και κριτική διάθεση, ώστε να ξεχωρίσει αβίαστα το ζωντανό, άρα και διατηρητέο, παραδοσιακό στοιχείο από το θνησιμαίο. Το είδαμε, λοιπόν, από τη μεριά της παρωδίας, όχι για να απαξιώσουμε το κείμενο του Περεσιάδη, αλλά για να αναδείξουμε τα καλά μας στοιχεία και να στηλιτεύσουμε τα κακά.                                                             Μιας παρωδίας με επιθεωρησιακά στοιχεία. Και όλα αυτά μαζί, κωμειδύλλιο και επιθεώρηση είναι παράδοσή μας, γιατί είναι καθαρά δικό μας είδος, όπως και η τραγωδία. Εκτός αυτού, το θέμα ταιριάζει με τη νεότητα. Μια δυνατή ιστορία αγάπης, με αιώνιους όρκους, μακριά από συμβατικότητες. Μια βουκολική εκδοχή του σαιξπηρικού «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», βουτηγμένη στην γκροτέσκο μελαγχολία ή και στο σκοτάδι μέσα στο οποίο την έγραψε ο Περεσιάδης, όντας τυφλός. Κυρίαρχες και οι αξίες του λόγου και της υπόσχεσης. Μα και το χρήμα και η δύναμη που πηγάζει από αυτό, η έπαρση που δημιουργεί και η αλαζονεία.

Ανεβάζουμε την ‘Γκόλφω’ σαν ένα πανηγυρικό ρέκβιεμ για την Ελλάδα που χάθηκε», θα πει ο Νίκος Καραθάνος, σκηνοθέτης της “Γκόλφως” του Εθνικού Θεάτρου, στην παραγωγή της περιόδου 2013. Ίσως αυτή η αίσθηση του χαμού, του ξεπεσμού της Ελλάδας, ώθησε και εμάς προς το έργο αυτό. Εσωτερική αναδίπλωση, που λέμε. Στροφή στην παράδοσή μας. Μια μορφή αυτοάμυνας, που παρατηρείται πάντα σε περιόδους εθνικής κρίσης. Ίσως γιατί επί πολλά χρόνια, οι νεοέλληνες, θέλοντας να περνιούνται για αστοί, δολοφονούσαν τις παραδοσιακές τους φορεσιές και τα δημοτικά τους τραγούδια λόγω του φόβου του γραφικού ή, ακόμη, τα κακοχρησιμοποίησαν και τα υπερεθνικοποίησαν. Ασχοληθήκαμε. λοιπόν, μ’ αυτά και βρήκαμε την κρυμμένη ομορφιά. Και αισθανθήκαμε όμορφα, οικεία, γιατί το βίωμα είναι στο κύτταρό μας και οι συγκινησιακοί κραδασμοί αναπόφευκτοι… Όσο κι αν αυτές οι αγάπες και οι συγκινήσεις “κάποτε ξενίζουν τον ελληνισμό”, ως υποτιμητικές, όπως εύστοχα παρατηρεί ο μεγάλος Καβάφης. Και καταλάβαμε ότι πατρίδα μας είναι ο δεκαπεντασύλλαβος της δημοτικής ποίησης, κι έτσι όπως ακούγεται σήμερα φαντάζει σαν ξόρκι αποτροπαϊκό για ό,τι ξενικό μας φορέθηκε ως μόδα και ως ανάγκη. Πατρίδα μας, όμως, είναι και η θλιβερή συνειδητοποίηση πως ο Τάσος προδίδει την Γκόλφω για τα λεφτά. Και αυτό…, καταραμένο ελληνικό σαράκι!…

Και έτσι έφτασε η Γκόλφω και στο Μαραθώνα!…Όλα δείχνουν πως η παράστασή σας θα προκαλέσει μεγάλες συγκινήσεις… Έχει ψυχή και τρέλα, ποίηση και… σουρρεαλισμό. Προπάντων όμως έχει μια αδιαπραγμάτευτη αγάπη για ό,τι σήμερα σημαίνει «ζωντανό θέατρο» και «πατρίδα».  Τα πράγματα έχουν φθάσει σε οριακό σημείο. Υπάρχει ανάγκη να αυτοπροσδιοριστείς ξανά μέσα στην όλη σύγχυση. Κι εμείς, ως ΔημοτικόΘέατρο,  ψάχνουμε πάντα να βρούμε τον τρόπο να μιλήσουμε στους θεατές μας και, αν γίνεται, να τους ξεσηκώσουμε!

Μακάρι! Ένα κομμάτι του κοινού και ξεχασμένου ελληνικού παρελθόντος μας είναι κρυμμένο μέσα στους στίχους της «Γκόλφως». Αν καταφέρουμε με την παράσταση να το αποκαλύψουμε και να το μοιραστούμε με το κοινό, τότε, ναι, θα διασκεδάσουμε, αλλά θα αφουγκραστούμε την ελληνική ψυχή και θα συγκινηθούμε όλοι. Γιατί και μέσα στην παρωδία, υπάρχει αυτό που μπορεί να σε πονέσει…

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ-ΡΙΖΟΥ Χ.-ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Πρόεδρος Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα

Δείτε το πρόγραμμα της παράστασης.